Vorig jaar maakte ik een portrettenserie genaamd DAYDREAMS, die voor mij letterlijk en figuurlijk een vlucht uit het dagelijkse leven was: het leven tijdens de pandemie.

Ik portretteerde hoofdzakelijk jongeren. Jongeren hebben ontzettend veel moeten missen tijdens de pandemie. Ik beeldde ze vaak af met de ogen dicht, maar even zo vaak met een dromerige blik in de ogen, veelal met wapperende haren.