Ik heb altijd iets intrigerend gevonden aan gezichtsloze portretten. Zonder het gezicht, is het makkelijker om onszelf, onze vrienden, of onze familieleden in het beeld te plaatsen, in het verhaal. Het laat ruimte voor interpretatie en houdt het beeld mysterieus genoeg voor mij om harder en langer te willen kijken.