Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.
De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.
Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid
De grenzen van onaangenaam.
Concreet Walhalla
Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.
Vol verwachting.
De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.
"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.
Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.
Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.
Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.
Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.
De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.
Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.
Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.
De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.