Hoe negen fotografen hun verleden in beeld brengen

Wat gebeurt er wanneer fotografen hun lens richten op een geschiedenis die diep verweven is met koloniale structuren? In Generasi 3.0 overstijgt het persoonlijke verhaal het individuele perspectief. De deelnemende makers presenteren beeldverhalen over afkomst, identiteit, herinnering en de systemische erfenis van het kolonialisme.

De kunstenaars behoren tot de derde generatie: in Nederland geboren, met (groot)ouders uit het voormalige Nederlands-Indië. Deze temporele afstand biedt ruimte voor reflectie. Waar eerdere generaties vaak zwegen of zich moesten aanpassen, stellen zij vragen, reconstrueren zij familiegeschiedenissen en geven zij betekenis aan wat expliciet — en vaker nog impliciet — is doorgegeven.

Voor hen is fotografie geen sluitend bewijs, maar een instrument. Een manier om echo's uit het verleden tastbaar te maken. De camera fungeert als gids door een persoonlijke én gedeelde geschiedenis.

Familiearchieven als vertrekpunt

Veel makers starten hun zoektocht in het familiearchief. Ilvy Njiokiktjien gebruikt een ruim honderd jaar oude foto als sleutel tot het verhaal van haar Chinees-Indonesische grootvader, die opgroeide in Den Haag, ver van zijn geboortegrond. Sander Coers voedt een AI-algoritme met archiefbeelden en creëert 'fantoomherinneringen': fictieve maar vertrouwd aanvoelende beelden op de grens van verleden en verbeelding.

Caja Boogers abstraheert het familieverleden tot fragmenten — een hand, een batikmotief — en toont zo hoe herinnering gefragmenteerd is. Wat ontbreekt blijkt even betekenisvol als wat zichtbaar blijft.

Economische sporen en koloniale structuren

De tentoonstelling legt ook systemische verbanden bloot. Yara Jimmink onderzoekt de nootmuskaathandel op Banda en laat zien hoe Nederlandse rijkdom en koloniaal geweld onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Door privéfoto's en archiefmateriaal te combineren, bouwt zij aan een nieuw visueel narratief.

Maarten Tromp richt zich op Papua, waar zijn overgrootvader deelnam aan een Nederlandse expeditie in 1936. In plaats van koloniale triomf toont hij de hedendaagse relatie van lokale gemeenschappen met hun land. Zijn werk fungeert als stille aanklacht en visuele herwaardering van perspectieven die historisch onderbelicht bleven.

Verlies, textiel en klank als geheugen

Miranda Devita Kistler verbindt erosie en herinnering via een verweerd fotoalbum waarvan beelden langzaam wegspoelen — een metafoor voor een geschiedenis die niet in steen gebeiteld is, maar onderhevig aan tijd en natuur. Haar presentatie op textiel, hangend in de ruimte, onderstreept de vergankelijkheid én veerkracht van herinnering.

De broers Tyler en Sebastian Koudijzer reconstrueren hun Javaans-Surinaamse achtergrond via fotografie, spoken word en theater in De Gesuikerde Onderneming. Hun project is zowel eerbetoon als kritische reflectie op het systeem van contractarbeid waarin hun voorouders terechtkwamen. Tijdens de tentoonstelling wordt dit verhaal niet alleen zichtbaar, maar ook live hoorbaar tijdens de openingsavond.

Geluid speelt eveneens een centrale rol in het werk van Sekan, die de expositieruimte transformeert tot een auditieve installatie. Muziek uit de Indonesische archipel en diaspora — van protestliederen uit West-Papoea tot Molukse rock — vormt een sonische tijdreis waarin erfgoed, verzet en gemeenschap resoneren.

Generasi 3.0: een meervoudig verbeeld verleden

Met Generasi 3.0 – De verhalen die wij dragen toont Fotomuseum Den Haag dat fotografie meer is dan registratie: het is een middel tot herinnering, heling en confrontatie. De tentoonstelling nodigt uit tot kijken én luisteren, tot begrijpen én bevragen.

Praktische informatie

Locatie: Fotomuseum Den Haag, Stadhouderslaan 43, 2517 HV Den Haag

Tentoonstellingsperiode: nog tot 22 maart 2026

Meer informatie: www.fotomuseumdenhaag.nl (voor actuele ticketprijzen en publieksprogramma)

De tentoonstelling is tot stand gekomen in samenwerking met Museum Sophiahof – Van Indië tot nu en betrokken gemeenschappen.