For my parents. Daar begint fotograaf en auteur Martin Roemers dit boek mee. Zijn fascinatie voor voertuigen begint ook al in zijn kindertijd, vertelt hij achterin het boek. Hij zegt dat auto's voor hem 'een persoonlijkheid' hadden, niet zo maar machines waren. Achter die gedachte schuilt het hart van dit boek. Auto's, fietsen, brommers; allemaal kunnen ze iets zeggen over de gebruiker, van de gelikte zakenman met een strakke bak tot de chaotische, gekleurde vrachtwagens uit India: de persoonlijkheid spat er vanaf.

Homo Mobilis losgekoppeld

Die persoonlijkheid krijgt nog extra kracht door de achtergrond van de foto's - die is er namelijk niet. Martin wilde de voertuigen uit hun 'natuurlijke habitat' trekken, door ze voor een wit scherm te plaatsen. En dat werkt; waar je die achtergrond normaal meeneemt in je denkwijze over iemand, blijft je focus nu hangen op de persoon en het voertuig. Meer niet.

Zie het maar eens voor je: Een oude vrachtwagen, met een gigantische Amerikaanse vlag op de zijkant. Waar staat hij? Toevallig in Monument Valley? Of wat dacht je van een overvolle tuktuk: zie je die al staan in een drukke weg in Mumbai? Die elementen missen hier dus. Het geeft iets unheimisch, iets buiten de realiteit, maar ook iets waar je je ogen niet van af kan houden.

Een carrière vol menselijkheid

Martin werkt zijn hele carrière al aan menselijkheid. In twintig jaar tijd reisde hij langs oorlogen in het Midden-Oosten, legde hij megasteden vast voor Metropolis en ging hij langs de ruïnes van de Cold War in Oost-Europa. Zijn werk hangt over de hele wereld, van het Rijksmuseum tot Doha en New York, en hij won onder andere twee keer een World Press Photo Award.

Homo Mobilis is weer een prachtige toevoeging aan zijn oeuvre. Eén ding is zeker: je kijkt nooit meer hetzelfde naar een auto. Het boek ligt nu in de boekenwinkel of is online te krijgen.

Jaar 2025 | Uitgeverij Lannoo | Adviesprijs €49,99