Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in een periode waarin de vervolging van Joden steeds heviger werd, maakte Wolff portretfoto's van haar buurtgenoten; Joodse Amsterdammers die vaak kort daarna zouden verdwijnen. Jarenlang lagen de negatieven ongezien in haar nalatenschap, tot ze begin deze eeuw werden herontdekt. De documentaire volgt het onderzoek naar deze beelden, en de zoektocht naar de verhalen achter de gezichten.

De film toont niet alleen de technische schoonheid van Wolffs werk - de zachte belichting, haar beheerste kadrering, de ingetogen expressie - maar vooral de menselijkheid die in elk portret doorschemert. De mensen die destijds 'nog even langs de fotograaf' gingen, bleken onbedoeld hun laatste sporen achter te laten.

Nog even langs de fotograaf maakt indruk

Voor fotografen is Nog even langs de fotograaf een film die raakt aan de kern van het vak: de relatie tussen fotograaf, geportretteerde en moment. Hoe leg je iemand vast in een tijd van angst en onzekerheid? Hoeveel zeggingskracht kan één blik hebben wanneer de geschiedenis meeschrijft met het licht?

De documentaire maakt voelbaar dat fotografie niet alleen registreert, maar ook herinnert. Wolffs beelden zijn technisch meesterlijk, maar bovenal getuigen ze van empathie en moed. Ze tonen de kracht van portretfotografie als middel om identiteit en menselijkheid te bewaren, zelfs wanneer de wereld dat dreigt uit te wissen.

Wat fotografie kan betekenen

Nog even langs de fotograaf is een ode aan ons aller fotografisch geheugen. Als je je bezighoudt met portretfotografie, documentairefotografie of archivering, is de documentaire een waardevolle reflectiebron. De film laat zien hoe elk beeld een morele en emotionele lading kan dragen, en hoe fotografie kan overleven als getuige van wat verloren dreigde te gaan.

De documentaire Nog even langs de fotograaf is regelmatig te zien via NPO Start.