Enkele weken later sprak Nina Oomen de fotografen opnieuw, dit keer weg van de expositiedrukte. Hoe ontstonden de projecten (en de keuzes erachter)? Wat bleek onderweg bepalend: een deadline, feedbackgesprekken, of juist het loslaten van controle? En hoe geef je vorm aan iets dat schuurt of kwetsbaar is – zoals een verzonnen fotomuseum vol fictieve makers (PIMA), een serie over veiligheid en intimiteit, of werk dat draait om herinnering, trauma en rouw?
LOS blijkt daarmee niet alleen een tentoonstelling, maar ook een startpunt. Want zodra de prints van de muur zijn, begint het volgende hoofdstuk: plannen voor een boek, een vertrek naar New York, dromen over een eigen atelier en (weer) analoog werken in de doka.
In het artikel "Tien nieuwe talenten over hun weg, werk en toekomst" in DIGIFOTO Pro 6.2025 lees je:
- hoe de tien makers hun afstudeerprojecten opbouwden (van idee tot presentatie)
- waarom ze voor de Fotoacademie kozen en wat ze er écht leerden
- welke momenten kantelpunten bleken in hun proces en beeldtaal
- hoe het is om kwetsbaar werk te tonen – en wat reacties kunnen losmaken
- hoe hun pad verdergaat na LOS (en wat er nu op stapel staat)
Lees het volledige artikel over de tien talenten van de eindexamenexpositie nu digitaal in DIGIFOTO Pro 6.2025.
Over de 10 makers bij de Amsterdam LOS eindexamenexpositie van de Fotoacademie
Michiel Haak (1962)
Conceptueel beeldmaker; maakte PIMA, een satirische persiflage op een fotomuseum met verzonnen makers en bio's.
Chey (1994)
Ontwikkelde SAFE AS FUCK: een intieme serie over veiligheid, eerlijkheid en vrijheid binnen een relatie.
Elie L'Hoyest (1953)
Brede artistieke interesse (o.a. landschap/architectuur/dans/mode/botanica); ging van analoog naar digitaal en zocht verdieping via de Fotoacademie.
Caroline Koning (1975)
Gebruikte fotografie om herinneringen te verwerken; voor LOS koos ze fragmentarische, donkere beelden op Japans washi-papier.
Saar Sonépouse
Werkt op het snijvlak van autobiografie en herinnering; maakte Mag Saar er zijn? gaat over intergenerationeel trauma en het zwijgen na de Holocaust.
Rik Roos (1972)
Maakte echoes van verlangen, geïnspireerd door het Koreaanse concept In-Yun; balanceert tussen intimiteit en afstand.
Martijn Kappers (1977)
Voormalig modern danser; VOID onderzoekt vergankelijkheid en sterfelijkheid, met beweging als beeldtaal.
Maartje Hamers (1981)
Combineert Aardwetenschappen met fotografie; poetry of a planet verbindt microscopie, satellietbeeld en landschap.
Liv Maren Bos (2003)
Afstudeerwerk over rouw en loslaten; werkte tijdens LOS o.a. met projecties (komen/verdwijnen) als symbool voor hoe herinnering en melancholie kunnen verschuiven.
Klaas
The Last Letter over familiegeschiedenis in voormalig Nederlands-Indië; installatie met foto, film, soundscape en objecten, op zoek naar verbanden tussen brieven, beelden en herinnering.
DIGIFOTO Pro 6.2025 ligt in de winkel én is digitaal verkrijgbaar via de website van DIGIFOTO Pro.
Wil je geen editie missen? Neem een abonnement en blijf op de hoogte van alle nieuwe uitgaven.
