CROWDS: WAAR INDIVIDUEN OPLOSSEN IN EEN GROTER GEHEEL
De vier kunstenaars én het collectief die voor deze eerste editie van LENS zijn geselecteerd prikkelen de bezoeker om fotografie te zien als meer dan wat het oog opvangt. De tentoonstelling vraagt om te kijken naar al het beeld dat we in het dagelijks leven om ons heen zien en bevraagt waaraan we macht toekennen. Er wordt een ander vertrekpunt voorgesteld: één waarin de kracht van fotografie niet ligt in het isoleren, vastleggen of vereeuwigen, maar in het bewegen, ontregelen en combineren.
In deze eerste editie van de biënnale staat het thema CROWDS centraal. De crowd wordt gezien als een organisme waarin het individu opgaat en tegelijk zichtbaar blijft, als onderdeel van een gemeenschap of van een tijdlijn. Voelbaar wordt dat collectiviteit niet eenduidig is, maar gelaagd, voortdurend in beweging en diep menselijk. Bezoekers worden uitgenodigd in te stappen en te reflecteren op de eigen rol binnen groepen en gemeenschappen. Om na te denken over de betekenis van samenzijn, als mens en als wereld Over samenkomen, meebewegen, oplossen, botsen en gedragen worden. Met hun neus erbovenop en ertussenin worden bezoekers onderdeel van energieke, grootse ruimtes én van verstilde, reflectieve momenten.
Met LENS boort Wereldlab Nijmegen een nieuwe manier aan om fotografische kunst te beleven. Wie de tentoonstelling verlaat, neemt mogelijk nieuwe vragen mee: Wat brengt mij samen met anderen? Hoe kan mijn eigen energie deel uitmaken van een groter geheel? En welke verantwoordelijkheid draag ik in de dynamiek van collectiviteit: lokaal en wereldwijd?
Graeme, Parade People from Hoe lekker slaat'ie goema, 2022-2025
KUNSTENAARS LENS 2026
De kunstenaars in LENS zijn geselecteerd door zowel fotografiespecialisten als interdisciplinaire experts, waardoor het makerschap centraal stond is de selectie. De gekozen kunstenaars voor deze editie benaderen het thema CROWDS elk vanuit hun eigen achtergrond, werkveld en visuele taal, waardoor de tentoonstelling een rijk, gelaagd beeld schetst van wat collectiviteit wereldwijd kan betekenen.
Zo focust de Zuid-Afrikaanse kunstenaar Graeme Arendse op gemeenschapsrituelen en fysieke expressie. De kunstenaar vangt de energie van dansende menigten door de Goema-trommel en diens ritme een centrale rol te geven. De ruimte pulseert door trommels, adem en beweging, waardoor de bezoeker de fysieke cadans van verbondenheid bijna lichamelijk ervaart.
Het Australische collectief Miyarrka Media, dat bekendstaat om haar onderzoek naar hoe digitale ruimtes emoties beïnvloeden en organiseren, tovert de tentoonstellingsruimte om tot een netwerk van digitale intimiteit. Het kunstwerk toont hoe selfies, videoboodschappen en digitale gebaren een crowd online vormen en voortdurend bewegen. Relaties met voorouders komen in de installatie tot leven waarmee ons begrip van de mogelijkheden van het digitale wordt geopend.
Michelle Piergoelam's werk, geworteld in diaspora-ervaringen en spirituele ecologie, brengt bezoekers in aanraking met onzichtbare menigten. Vanuit haar interesse tot verbinding met haar Surinaamse voorouders maakt zij poëtische installaties en fotografische interventies waarin de aanwezigheid voelbaar wordt van hen die ons voorgingen: voorouders, verhalen en bewegingen die voorbij de zichtbare wereld reiken. Haar werk toont hoe collectiviteit zich niet alleen vormt in het hier en nu, maar ook generaties overstijgt.
De Palestijns-Jordaanse kunstenaar Samaa Alu Allaban, die met haar werk collectieve identiteit vasthoudt in een tijd van genocide, richt zich op de tastbare rituelen van het dagelijks samenzijn. Hier wordt de crowd intiem: met haar collages over mensen aan tafels, in keukens en rondom gedeeld eten maakt zij zichtbaar hoe gemeenschappen herinneringen delen, doorgeven, vormgeven en –tegen alle vernietiging in- bewaren van generatie op generatie.
Ook in het werk van de Peruaans-Amerikaanse kunstenaar Tarrah Krajnak, die performance, feministische geschiedenis en politiek archiefmateriaal combineert, staat een vorm van collectiviteit centraal. Maar dan één die zich roert in het publieke domein; Krajnak toont protest als een krachtig samenspel van lichamen: opgeheven vuisten, synchrone ademhaling, stemmen die één worden. Ze werkt met foto's uit oude publicaties en plaatst zichzelf in deze beelden om te laten zien hoe fotografie onze blik op identiteit vormt. De geprojecteerde foto's van protesten in Lima in 1979 verbinden haar persoonlijke ontworteling door adoptie met bredere verhalen van onderdrukking, verzet en veerkracht, hoorbaar in het begeleidende geluidswerk.
Tarrah Krajnak, Crowds 1979, 2024
LEVENDE TENTOONSTELLING MET EEN GROEIENDE CROWD
De tentoonstelling is een dynamische ontmoetingsplek waar kunst, onderzoek en maatschappelijke energie samenkomen en waar bezoekers net zo belangrijk zijn als de makers. Iedereen wordt uitgenodigd om mee te doen. Bezoekers fotograferen elkaars opgeheven vuisten met een instant camera, kleuren de zwart-witfoto's in, beschilderen ze en voegen woorden en symbolen toe. Zo groeit de presentatie tijdens de looptijd uit tot een steeds veranderende beeldmassa die de collectieve energie van de bezoekers verbeeldt. Helemaal in lijn met de participatieve missie van Wereldlab Nijmegen vervaagt LENS speels de grens tussen maker en toeschouwer.
LENS, International Photo Expo Nijmegen
Thema 2026: CROWDS
Van 23-01-2026 t/m 28-06-2026, donderdag-zondag 12.00 – 17.00 uur
De Nieuwe Honig Nijmegen
Meer informatie? Klik dan hier!
